Na noc
Są dwa pytania, które zna prawie każdy. Przychodzą najczęściej nocą: Czy jestem sam? I co się ze mną stanie? Ta strona nie ma odpowiedzi. Dotrzymuje Ci towarzystwa.
Czy jestem sam?
Wszystko, co kiedykolwiek przeżyłeś, przeżyłeś w sobie. Od środka nie da się sprawdzić, czy inni naprawdę istnieją. To pytanie nie jest dziwne — ludzie noszą je w sobie od tysiącleci.
Ale spójrz: język, w którym je zadajesz, ktoś Ci podarował. Twoje słowa, Twoje obrazy, połowa Twojego wnętrza — wszystko przyszło do Ciebie przez innych. Kto umie tak pytać, nosi już w sobie wielu.
I nosisz w sobie coś starszego niż każde pytanie: żelazo w Twojej krwi, wapń w Twoich kościach powstały we wnętrzu gwiazd. Wszystko, co kiedykolwiek kochałeś, pochodzi z tego samego początku. Jesteś spokrewniony ze wszystkim.
A czasem ktoś wie, co się w Tobie dzieje, zanim powiesz słowo. Może to tylko długa wprawa we wspólnym życiu. A może coś więcej.
Nawet fizyka zna więź, której nie rozpuszcza żadna odległość: dwie cząstki światła, które były razem, pozostają jedną całością — niezależnie od tego, jak daleko od siebie odlecą. Co to znaczy dla nas, ludzi, nikt nie wie. Ale bycie osobno nie jest ostatnim słowem świata. Niektórzy wierzą nawet, że świadomość nie powstaje w każdej głowie z osobna, lecz jest jedna — jak światło, które wpada przez wiele okien. Nikt nie może tego udowodnić, nikt nie może tego obalić. Wolno Ci uważać to za możliwe.
I co się ze mną stanie?
Chodzi o koniec — i o to, co potem. Nikt tego nie wie. Także ci nie, którzy brzmią bardzo pewnie — w jedną czy w drugą stronę. Nawet nauka stała się tu cicha: im dokładniej mierzy świat, tym większa stawała się tajemnica, a przyszłość, wedle wszystkiego, co nauka wie, nie jest nigdzie zapisana. To to samo otwarte miejsce dla wszystkich ludzi; już z tym pytaniem nie jesteś sam.
Kilka myśli, które można nosić jak kamień w kieszeni:
W przyrodzie nic nie ginie. Wszystko się tylko przemienia — nic po prostu nie ustaje. Czy to, co w Tobie mówi „ja”, miałoby być jedynym wyjątkiem? Nikt tego nie wie. Także przeciwieństwo jest tylko przypuszczeniem.
Fala wybiega na brzeg i przestaje być falą. Ale nic z niej nie przepadło: woda zostaje, morze zostaje. Może jesteś bardziej morzem niż falą.
A jedno obowiązuje bez żadnego „może”: to, że byłeś, nie może już nigdy przestać być prawdą. Żaden koniec nie wymaże ani jednego z Twoich dni.
Niektórzy fizycy czytają nawet sam czas w ten sposób: to, co było, nie odeszło, leży tylko gdzie indziej — tak rzeczywiste jak teraz. Obraz, nie dowód. Ale pochodzi z samego środka fizyki.
Jeśli wierzysz w Boga, może od dawna masz na to wszystko słowo: że nic nie wypada z ręki Boga. Jeśli nie wierzysz, te myśli niosą i tak.
Oba pytania mogą pozostać otwarte. Żaden człowiek nigdy nie musiał ich rozwiązać, żeby żyć. Gdy staną się ciężkie, odłóż je jak książkę. Oddech trwa dalej, dzień wraca, a wokół Ciebie są ludzie, którzy noszą w sobie te same pytania. To także znaczy: nie sam.
Jeśli głowa nie chce zasnąć: Co pozostaje otwarte
To są ciche myśli — nie terapia. Jeśli noc stanie się zbyt ciężka, wolno Ci sięgnąć po więcej: po rozmowę, po drugiego człowieka, po profesjonalną pomoc.